Kim jest pokolenie dzieci z tylnej kanapy?

„Pokolenie dzieci z tylnej kanapy” – młodzieży, która w znacznym stopniu uzależniona jest od rodziców w zakresie mobilności, co ogranicza ich samodzielność w organizacji życia społecznego.

Konsekwencją tego stanu rzeczy jest brak autonomii transportowej w kluczowym okresie dojrzewania, co prowadzi do silnej zależności od osób trzecich oraz niecierpliwego wyczekania momentu uzyskania uprawnień do prowadzenia pojazdów.

Odmienną sytuację obserwuje się w Holandii, gdzie młodzież cieszy się swobodą i niezależnością transportową przypisywaną zwykle posiadaniu samochodu, jednak bez negatywnych konsekwencji w postaci stresu, ryzyka czy wysokich kosztów. Holenderska młodzież systematycznie zajmuje czołowe pozycje w międzynarodowych rankingach dotyczących zdrowia oraz ogólnego poziomu satysfakcji z życia. Charakteryzuje się ona również jednym z najniższych na świecie wskaźników otyłości oraz stosowania farmakoterapii antydepresyjnej.

Młodzi mieszkańcy Holandii przemierzają średnio około dwóch tysięcy kilometrów rocznie na rowerze, co pozytywnie wpływa na ich dobrostan fizyczny i psychiczny.

Tabela przedstawia dane dotyczące warunków i jakości życica dzieci. Pozycja każdego z dwudziestu dziewięciu krajów rozwiniętych została określona na podstawie średniej uzyskanej w pięciu analizowanych obszarach.

Holandia utrzymuje pozycję lidera i jest jedynym krajem, który znalazł się w pierwszej dziesiątce we wszystkich kategoriach związanych z warunkami i jakością życia.

Warto również wspomnieć, że zajmuje czołową pozycję w rankingu oceny jakości życia dokonywanej przez samych młodych mieszkańców. Aż 95% holenderskich dzieci ocenia swoje życie powyżej wartości środkowej skali satysfakcji z życia. Jak wynika z obserwacji, w czołówce zestwienia dominują państwa dysponujące wyrazie lepiej rozwiniętą infrastrukturą rowerową. Choć nie sanowi ona jedynego czynnika determinującego wysokie oceny, jej wpływ należy uznać za istotny z punktu widzenia ogólnej oceny warunków ruchu rowerowego. Ma to również związek z faktem, iż w omawianych krajach infrastruktura nie stanowi nowości, lecz jest elementem trwale zakorzenionym w przestrzeni miejskiej, traktowanym jako standardowy komponent systemu transportowego.